ஏய்..... உன்னவள் உனக்கானவளாய் ஆகி விட்ட பிறகு என்னை மறந்து விட்டாயே என்று சிணுங்கிய என் கவிதைத்தோழிக்காக.... ஏ கவிதைத்தோழியே........
சாமனியனாய் இருந்த என்னை கவிஞன் ஆக்கியது அவள்.....
அவள் கடைக்கண் பார்வை என்னை கடந்த பொழுது என் உணர்வுகளில் ஊறியவள் நீ...
அவள் இதழ்கள் என்னைப் பார்த்து புன்னகைத்த பொழுது என் உயிருக்குள் ஊற்றெடுத்தவள் நீ.....
அவள் நினைவுகளே உன் சாராம்சம்......
அவள் சிரிப்பு உந்தன் நயம்.......
அவள் இயல்பே உந்தன் உவமைப்பொருள்......
அவள் மூச்சுக்காற்று என்னை தீண்டும் நேரத்தில் என் சுவாசக்காற்றாய் வெளிவர இருப்பவள் நீ.....
அவள் என் காதலி.... ஆனால் நீயல்லவா அவளுடைய காதலி???
உனக்கும் எனக்குமான உறவுக்கு உயிர் கொடுப்பவள் அவள்......
எனவே என் கவிதையே என்னவளின் பால் ஒருபோதும் கோபம் கொள்ளாதே.........
என்னவளே!!! என் மரண ஊர்வலத்தில் வந்து ஒருபொழுதும் அழுது விடாதேஎன்னையும் அறியாமல் என் கைகள் நீண்டு வந்து விடும் உன் கண்ணீரை துடைப்பதற்கு..........
இதயத்தில் ஒரு உறக்கம்........
ஒருவர் ஒரு அறையில் தான் உறங்க முடியும் இந்த நிஜ உலகத்தில்...........
என்னவளோ நான்கு அறைகளில் உறங்கி கொண்டு இருக்கிறாள்..
என் இதயமெனும் நிழல் உலகத்தில்....
காதல் உலகம்.......
இந்த பிரபஞ்சத்தின் அளவாய் என்னை விரிவாக்க முற்பட்டுக் கிடந்தேன்........ இப்பொழுது எனது அளவுக்காய் இந்த பிரபஞ்சத்தை சுருக்க முயற்சிக்கின்றேன்.........
ஆம்......... எனக்குள் அவள்........ காதலுக்குள் நான்.........
உரையாடல்......
நீ ஒரு தேவதை என்றேன்.......
எனக்குத்தான் சிறகுகள் இல்லையே என்றாய்.......
நான் சிரித்தேன்......
நீ ஒரு நிலவு என்றேன்......
மாதத்தில் பாதி நாட்கள் தேய்ந்து போவேன் என்றாய்....
நான் சிரித்தேன்......
நீ ஒரு கவிதை என்றேன்......
எனக்கு அடி சீர் விருத்தமெல்லாம் ஒத்து வராது என்றாய்.....
நான் சிரித்தேன்......
நீ என் காதலி என்றேன்.........
என்ன உளறுகிறாய் என்று கேட்டு விட்டு.... நீ சிரித்தாய்........
நான் சிதறினேன்....
